Κάποιοι άνθρωποι –συνήθως αυτοί που δεν διακατέχονται από αντι-χριστουγεννιάτικα αισθήματα μελαγχολίας, πεσιμισμού και ψυχαναγκαστικής πάταξης του εορταστικού καταναλωτισμού- στολίζουν δέντρο (πολύχρωμο και όχι μίνιμαλ), φτιάχνουν μελομακάρονα-αστεράκια και παίρνουν δώρα-σκατολοΐδια στους αγαπημένους τους. Επειδή λοιπόν, είμαι παιδί που πάντα του έπαιρναν δώρο ρούχο ή παιχνίδι + βιβλίο, τα Χριστούγεννα κάνω δώρα βιβλία. Μεγάλα, με εντυπωσιακά εξώφυλλα, αλλιώς είμαστε εκτός θέματος. Φέτος, αφού είδα δύο φορές το Up σε 3D animation -και αυτό γιατί το μπαλόνι είναι η αγαπημένη μου ζωγραφιά και έχω περάσει ώρες προσπαθώντας να πετύχω το τέλειο σχήμα-, έδωσα χωρίς καμία τύψη 25 λίρες για την Pixarpedia (DK Publishers), μια ιλουστρασιόν τύπου εγκυκλοπαίδεια της Pixar. Πρόκειται για μια χορταστική αναδρομή σε όλα τα animations που έχουν κάνει μέχρι στιγμής τα θαυματουργά στούντιο της Pixar. Για κάθε ταινία υπάρχει μια σύντομη περιγραφή και ποια ήταν η αρχική της έμπνευση. Παρουσιάζονται τα πρώτα σχέδια, τα storyboards, το πώς αναπτύχθηκε ο κάθε χαρακτήρας, τεχνικά αλλά και σαν προσωπικότητα. Στο τέλος έχει πάντα το «όσα δεν ξέρετε», δηλαδή πού κρύβεται κάθε φορά ένας Mickey, πόσες θαλάσσιες χελώνες χρειάστηκαν να ζωγραφιστούν στο Finding Nemo, πώς να κάνεις δικό σου animation (ναι, καλά) κ.τ.λ. Η αναδρομή ξεκινάει με τη μικρού μήκους Luxo, Jr, όπου η γνωστή λάμπα που πρωταγωνιστεί θα είναι έκτοτε και η μασκότ της. Συνεχίζει με το Τoy Story, την πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα και Nο1 εισπρακτική επιτυχία του 1995 και φτάνει μέχρι το WALL-E και το Up. Στο σύνολό τους οι ταινίες είναι 10, και όλες μαζί έχουν αποφέρει στην Pixar περί τα 17 Awards και αρκετά δισεκατομμύρια κέρδη. H Pixar υπήρξε πρωτοπόρος (και συνεχίζει να είναι), επειδή ήταν η πρώτη που εισήγαγε το 3D και τη χρήση των υπολογιστών για τον σχεδιασμό των cartoons. Μέχρι τότε το σχέδιο γινόταν «στο χέρι» και ήταν δισδιάστατο. Έχει μάλιστα αναπτύξει το δικό της software, το Renderman@, το οποίο και συνέχεια εξελίσσει. Η επανάσταση της Pixar, όμως, στον χώρο των κινουμένων σχεδίων είναι κάτι παραπάνω από τεχνολογική. Κατάφερε ν’ αλλάξει ολόκληρη την προσέγγιση του παιδικού κόσμου, γιατί απλά γι’ αυτήν δεν υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ παιδικού και ενήλικου κόσμου. Τα παιχνίδια επαναστατούν, τα αυτοκίνητα μιλάνε, οι μπαμπούλες γίνονται ό,τι πιο αξιαγάπητο και μια ταινία μ’ έναν ηλικιωμένο ό,τι πιο συγκινητικό. Η επιτυχία της, λοιπόν, οφείλεται κυρίως στη σημασία που δίνουν οι δημιουργοί της στην ιστορία και στους χαρακτήρες της. Κάθε ταινία της Pixar χρειάζεται περίπου 5 χρόνια μέχρι να τελειοποιηθεί, ενώ δουλεύουν γι’ αυτή γύρω στα 300 ατόμα. Για το Finding Nemo έκαναν καταδύσεις με κάμερα, καταγράφοντας το βυθό, για το Cars επισκέφτηκαν τις μεγαλύτερες αγωνιστικές πίστες της Αμερικής, ενώ στον Ratatouille, κάλεσαν τον διάσημο Γάλλο σεφ Τhomas Keller να τους μαγειρέψει, ενώ είχαν στα σχεδιαστήρια ζωντανά ποντίκια και παρατηρούσαν τις κινήσεις τους. Η έμπνευση και η δημιουργικότητα είναι το μότο της εταιρείας, και μια ματιά στα γραφεία του προσωπικού το αποδεικνύει. Πρόκειται για μικρά ξύλινα σπιτάκια, όπου ο καθένας διακοσμεί το δικό του όπως θέλει –ένα γιγάντιο πράσινο κάστρο, ένα σαλούν, μια μυστική βιβλιοθήκη που ανοίγει–, και όλα αυτά μέσα σ’ ένα καταπράσινο campus στο Emerville του Σαν Φρανσίσκο. Η Pixar έχει φυσικά και δικό της πανεπιστήμιο, όπου μπορούν οι εργαζόμενοί της να εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους. Για όποιον ενδιαφέρεται παρέχει και 3μηνα σεμινάρια (περί τα 3.000€ !). Φυσικά, ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον φαντάζει ειδυλλιακό. Εργασία και χαρά, που μεταφράζεται σε δημιουργικό εγκλεισμό. Κάπως έτσι παράγονται 125.000 storyboards για το WALL-E και 280 εκατομμύρια τρίχες για τον Sally (βλ. Monsters, Inc). Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πίσω από την εταιρεία-θαύμα υπάρχουν τα δαιμόνια μυαλά του Steve Jobs, ιδρυτή της Apple και του John Lasseter, καλλιτεχνικού διευθυντή της Disney από το 2006. H Disney αγόρασε την Pixar, διότι το μεγάλο ψάρι τρώει (incorporates) το μικρό, ακόμα και στα παραμύθια.
Mingle
PIXAR PLANET!
Κάποιοι άνθρωποι –συνήθως αυτοί που δεν διακατέχονται από αντι-χριστουγεννιάτικα αισθήματα μελαγχολίας, πεσιμισμού και ψυχαναγκαστικής πάταξης του εορταστικού καταναλωτισμού- στολίζουν δέντρο (πολύχρωμο και όχι μίνιμαλ), φτιάχνουν μελομακάρονα-αστεράκια και παίρνουν δώρα-σκατολοΐδια στους αγαπημένους τους. Επειδή λοιπόν, είμαι παιδί που πάντα του έπαιρναν δώρο ρούχο ή παιχνίδι + βιβλίο, τα Χριστούγεννα κάνω δώρα βιβλία. Μεγάλα, με εντυπωσιακά εξώφυλλα, αλλιώς είμαστε εκτός θέματος. Φέτος, αφού είδα δύο φορές το Up σε 3D animation -και αυτό γιατί το μπαλόνι είναι η αγαπημένη μου ζωγραφιά και έχω περάσει ώρες προσπαθώντας να πετύχω το τέλειο σχήμα-, έδωσα χωρίς καμία τύψη 25 λίρες για την Pixarpedia (DK Publishers), μια ιλουστρασιόν τύπου εγκυκλοπαίδεια της Pixar. Πρόκειται για μια χορταστική αναδρομή σε όλα τα animations που έχουν κάνει μέχρι στιγμής τα θαυματουργά στούντιο της Pixar. Για κάθε ταινία υπάρχει μια σύντομη περιγραφή και ποια ήταν η αρχική της έμπνευση. Παρουσιάζονται τα πρώτα σχέδια, τα storyboards, το πώς αναπτύχθηκε ο κάθε χαρακτήρας, τεχνικά αλλά και σαν προσωπικότητα. Στο τέλος έχει πάντα το «όσα δεν ξέρετε», δηλαδή πού κρύβεται κάθε φορά ένας Mickey, πόσες θαλάσσιες χελώνες χρειάστηκαν να ζωγραφιστούν στο Finding Nemo, πώς να κάνεις δικό σου animation (ναι, καλά) κ.τ.λ. Η αναδρομή ξεκινάει με τη μικρού μήκους Luxo, Jr, όπου η γνωστή λάμπα που πρωταγωνιστεί θα είναι έκτοτε και η μασκότ της. Συνεχίζει με το Τoy Story, την πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα και Nο1 εισπρακτική επιτυχία του 1995 και φτάνει μέχρι το WALL-E και το Up. Στο σύνολό τους οι ταινίες είναι 10, και όλες μαζί έχουν αποφέρει στην Pixar περί τα 17 Awards και αρκετά δισεκατομμύρια κέρδη. H Pixar υπήρξε πρωτοπόρος (και συνεχίζει να είναι), επειδή ήταν η πρώτη που εισήγαγε το 3D και τη χρήση των υπολογιστών για τον σχεδιασμό των cartoons. Μέχρι τότε το σχέδιο γινόταν «στο χέρι» και ήταν δισδιάστατο. Έχει μάλιστα αναπτύξει το δικό της software, το Renderman@, το οποίο και συνέχεια εξελίσσει. Η επανάσταση της Pixar, όμως, στον χώρο των κινουμένων σχεδίων είναι κάτι παραπάνω από τεχνολογική. Κατάφερε ν’ αλλάξει ολόκληρη την προσέγγιση του παιδικού κόσμου, γιατί απλά γι’ αυτήν δεν υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ παιδικού και ενήλικου κόσμου. Τα παιχνίδια επαναστατούν, τα αυτοκίνητα μιλάνε, οι μπαμπούλες γίνονται ό,τι πιο αξιαγάπητο και μια ταινία μ’ έναν ηλικιωμένο ό,τι πιο συγκινητικό. Η επιτυχία της, λοιπόν, οφείλεται κυρίως στη σημασία που δίνουν οι δημιουργοί της στην ιστορία και στους χαρακτήρες της. Κάθε ταινία της Pixar χρειάζεται περίπου 5 χρόνια μέχρι να τελειοποιηθεί, ενώ δουλεύουν γι’ αυτή γύρω στα 300 ατόμα. Για το Finding Nemo έκαναν καταδύσεις με κάμερα, καταγράφοντας το βυθό, για το Cars επισκέφτηκαν τις μεγαλύτερες αγωνιστικές πίστες της Αμερικής, ενώ στον Ratatouille, κάλεσαν τον διάσημο Γάλλο σεφ Τhomas Keller να τους μαγειρέψει, ενώ είχαν στα σχεδιαστήρια ζωντανά ποντίκια και παρατηρούσαν τις κινήσεις τους. Η έμπνευση και η δημιουργικότητα είναι το μότο της εταιρείας, και μια ματιά στα γραφεία του προσωπικού το αποδεικνύει. Πρόκειται για μικρά ξύλινα σπιτάκια, όπου ο καθένας διακοσμεί το δικό του όπως θέλει –ένα γιγάντιο πράσινο κάστρο, ένα σαλούν, μια μυστική βιβλιοθήκη που ανοίγει–, και όλα αυτά μέσα σ’ ένα καταπράσινο campus στο Emerville του Σαν Φρανσίσκο. Η Pixar έχει φυσικά και δικό της πανεπιστήμιο, όπου μπορούν οι εργαζόμενοί της να εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους. Για όποιον ενδιαφέρεται παρέχει και 3μηνα σεμινάρια (περί τα 3.000€ !). Φυσικά, ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον φαντάζει ειδυλλιακό. Εργασία και χαρά, που μεταφράζεται σε δημιουργικό εγκλεισμό. Κάπως έτσι παράγονται 125.000 storyboards για το WALL-E και 280 εκατομμύρια τρίχες για τον Sally (βλ. Monsters, Inc). Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πίσω από την εταιρεία-θαύμα υπάρχουν τα δαιμόνια μυαλά του Steve Jobs, ιδρυτή της Apple και του John Lasseter, καλλιτεχνικού διευθυντή της Disney από το 2006. H Disney αγόρασε την Pixar, διότι το μεγάλο ψάρι τρώει (incorporates) το μικρό, ακόμα και στα παραμύθια.
Popularity: unranked [?]