ΠΑΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική, μας λένε. Αν ήταν αλήθεια, τώρα δεν θα ‘πρεπε να ακούμε ούτε μια νότα. Άκρα του τάφου σιωπή. Πώς γίνεται, με τόσο «θανατικό» που έχει πέσει τα τελευταία χρόνια, να υπάρχει τόση μουσική διαθέσιμη; Και Λερναία Ύδρα να ήταν, πάλι θα είχε εξολοθρευτεί.

Είναι πια σαφές ότι το μόνο που σκοτώνει η πειρατεία είναι η παραφουσκωμένη μουσική βιομηχανία, το σύστημα δηλαδή. Γι’ αυτό ακριβώς οι διάφορες κυβερνήσεις (όπως έκαναν και με τις τράπεζες) και συγκροτήματα όπως οι Metallica και οι U2 κυνηγάνε ανεμόμυλους. Για να στηρίξουν το σύστημα, μέρος του οποίου είναι οι ίδιοι.
Ακόμη και τώρα που οι «μεγάλες» δισκογραφικές εταιρίες βρίσκονται στο χείλος του θανάτου, δεν αποφασίζουν να ξεστομίσουν μια κουβέντα αυτοκριτικής και μεταμέλειας. Ίσως αν είχαν τη διάθεση να καταλάβουν τι έφταιξε, θα μπορούσαν να βρουν μια θέση στη νέα εποχή. Αλλά επειδή δεν το κάνουν, θα οδηγηθούν στα μπάζα όπως όλος ο παλιός κόσμος.
Aκολουθώντας αυτό το απίστευτο και καταστροφικό τέρας του lifestyle, παραδομένες σε γιάπηδες, λογιστές, δικηγόρους και golden (τρομάρα τους) boys, μετέτρεψαν τη μουσική σε προϊόν, απομάκρυναν από τις θέσεις τους τους μουσικούς και τους αντικατέστησαν με παιδαρέλια που είχαν σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων. Το μόνο που ήξεραν ήταν να πουλάνε τη μουσική σαν προϊόν. Έλα όμως που δεν είναι μόνο προϊόν…
Και μετά άρχισαν να τα ξεπουλάνε όλα στις εφημερίδες και στα περιοδικά. Ξεφτίλισαν τους μύθους, ξεφτίλισαν και το back catalog, απαξίωσαν τη μουσική, την έκαναν ringtone, την ξανάκαναν σινγκλάκια για downloading και υλικό για διαφημιστικά σποτ.
Οι δημιουργοί, η ιδέα του LP, τα concept albums έκαναν στην άκρη και αντικαταστάθηκαν από βυζιά, κοιλιακούς, μπούτια, προκλητικές δηλώσεις, συμπεριφορές bitch, α-πολιτίκ νοοτροπία και ακίνδυνα τραγουδάκια μιας χρήσης.
Τα χρόνια πέρασαν, το lifestyle πέθανε, τα golden boys αποδείχτηκαν τσίγκινα, η μουσική-προϊόν χάνει διαρκώς έδαφος, οι άνθρωποι αντιδρούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που έγινε πρόσφατα στην Αγγλία, με το τραγούδι που θα πήγαινε στο Νο1 τα Χριστούγεννα. Οι «ανώνυμοι ιντερνετικοί» αντέδρασαν στη μαλακία του X-Factor και έβγαλαν στην πρώτη θέση το “Killing in the Νame” των Rage Against the Machine, ένα «ξεχασμένο» τραγούδι του 1992.
Τα next big things βγαίνουν πια από το Διαδίκτυο και οι εταιρίες τρέχουν από πίσω τους σαν τα σκυλάκια, το D.I.Y. και το lo-fi είναι πλέον πιο ισχυρά από τον πιο «πετυχημένο» A&R οποιασδήποτε εταιρίας, ο παλιός κόσμος της αλαζονίας, του χρηματιστηρίου, της ρηχότητας, της αρπαχτής είναι ήδη τελειωμένος και μαζί του όσοι (μουσικά αμόρφωτοι) δικηγόροι, λογιστές και business maniacs μετέτρεψαν τις εταιρίες σε εργοστάσια παραγωγής προϊόντων.
Υπ’ αυτή την έννοια, αν η πειρατεία έκανε κάτι ήταν να ασελγήσει σε ένα ήδη πεθαμένο σώμα, όμως άλλο η νεκροφιλία κι άλλο ο φόνος.