Διαβάζω για μια νέα εφαρμογή για το iphone, το Tre:ehouse, μια αληθινή ιστορία αγάπης που ξεδιπλώνεται σε τέσσερα επεισόδια, τα οποία οι χρήστες μπορούν να παρακολουθήσουν στη συσκευή τους. Πρόκειται στην ουσία για emails που δύο άτομα πραγματικά αντάλλαξαν από το Φεβρουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 1996, και τα οποία βρήκε η ομάδα παραγωγής νέων μέσων First Fifteen σε έναν ξεχασμένο σκληρό δίσκο. Η ομάδα θέλησε να αποκαταστήσει το πολύτιμο αυτό found footage που έκρυβε μια ιστορία αγάπης και να τη διασώσει ώστε να τη διαβάσουν όσο γίνεται περισσότερα άτομα…
Δεν έχω iphone και δεν μπορώ να δω την εφαρμογή έτσι κι αλλιώς. Διαβάζω ότι το πρώτο επεισόδιο είναι δωρεάν, τα άλλα έχουν ένα μικρό κόστος. Με έχει πιάσει εκνευρισμός ήδη από την περιγραφή. Αναρωτιέμαι αν είναι όντως αληθινά τα emails και η περίφημη διάσωσή τους. Μάλλον δεν έχει πολλή σημασία. Αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες βρίσκω μια ανακοίνωση: “Αν έχετε και σεις μια ενδιαφέρουσα ιστορία για μια online σχέση σας και θέλετε να τη μάθει όλος ο κόσμος, γράψτε μας… και μην ανησυχείτε, εννοείται δεν θα αποκαλύψουμε ονόματα κλπ…”. Κοινώς, “πουλάτε τη σχέση σας για κάποια ευρώ στο ίντερνετ;”
Κι εσείς αν θέλετε να την πουλήσετε, κάντε το. Αυτοί που αποτελούν το περιεχόμενο του “found footage”, θέλανε όμως;
Πίσω στο 1996 η ιδέα αυτή μάλλον δεν θα τους πέρναγε καν από το μυαλό. Τότε το διαδίκτυο είχε άλλη μορφή. Ήταν πιο στατικό, η επικοινωνία ήταν πιο μονομερής και η διάδραση πιο περιορισμένη. Αυτά που έγραφε κανείς δεν είχαν “κοινό” όπως σήμερα. Δεν υπήρχαν κοινωνικά μέσα όπως το Facebook και το Twitter, ούτε εικονικοί κόσμοι όπως το Second Life. Τα emails είχαν κάτι συναρπαστικό, γιατί είχαν έναν ιδιαιτέρως άμεσο και ιδιωτικό χαρακτήρα. Δε χρειαζόταν κανείς τους “φίλους” του να ξέρουν τι γράφει. Ήταν εκτός λογικής τότε. Φανταστείτε να εκάνε κάποιος CC το email του για την καλή του σε όλη του τη λίστα… Ε, όχι δα….
Γιατί ακούγεται και τόσο παράξενο, όμως; Μάλλον το ξεπέρασμα των ορίων του authorship/ της ιδιοκτησίας, της πατρότητας σε ό,τι αφορά στο διαδίκτυο και ο χώρος που δόθηκε στους χρήστες για να διαμορφώνουν οι ίδιοι το περιεχόμενο, ειδικά τα τελευταία 5 χρόνια, άλλαξε και τη νοοτροπία και τη διάθεση των ίδιων των χρηστών. Τώρα, όσο πιο πολλοί ξέρουν τι νιώθει κανείς τόσο πιο καλά. Οι προτάσεις γάμου μέσω Twitter είναι πια γεγονός και το βιντεάκι που κυκλοφόρησε με το γαμπρό που πριν καλά καλά παντρευτεί το ανακοίνωσε στο Facebook, δεν μας κάνει τόση εντύπωση. Βασικά όσο πιο πολλά προσωπικά στοιχεία αποκαλύπτει κανείς, τόσο πιο δημοφιλής γίνεται. Και αν μπεις σε αυτή τη διαδικασία δεν υπάρχει επιστροφή. Αν στο Facebook ανακοινώσεις ότι είσαι σε σχέση με τον τάδε / την τάδε και μετά θες να μη φαίνεται, θα βγει η ανακοινωσούλα ότι ο τάδε και η τάδε δεν είναι πια μαζί. Και μετά όλοι σου οι φίλοι θα αρχίσουν να σου συμπαραστέκονται και να σε ρωτάνε με ενδιαφέρον τι έγινε… Μπλέξιμο. Ή αν πιστεύεις πραγματικά στη νέα αυτή κατάσταση του να μοιράζεσαι, πρέπει να λάβεις υπόψη σου πχ. για το χώρο που θα κάνεις την επέτειο του γάμου –κάτι που ‘χε προκύψει στο Τwitter- να έχει καλή κάλυψη δικτύου ώστε να μπορείς να στέλνεις tweets στους τόσους followers που με ενδιαφέρον παρακολούθησαν την ιστορία σου.
Η ξαφνική νοσταλγία για την εποχή των emails των 90s προκύπτει μάλλον από τον βομβαρδισμό προσωπικών δεδομένων που δεχόμαστε σήμερα και διαβάζουμε διαγώνια. Όχι ότι τα βαρεθήκαμε, αλλά δεν μας συγκινούν κιόλας πλέον. Στο πλαίσιο της διαφάνειας και της έκθεσης τόσων προσωπικών στιγμών και στοιχείων, οι First Fifteen εντοπίζουν ότι η ανάγκη για περιέργεια και παρακολούθηση δεν καλύπτεται πλέον εύκολα. Μια ιστορία αγάπης “αληθινή”, μέσω emails που δεν είχαν γραφτεί για να διαβαστούν από άλλους, κάτι μπορεί να κάνει. Αλλά και τα tweets και τα status updates αληθινά δεν είναι; Αποτελούν μέρος της σημερινής πραγματικότητας, που δεν είναι ούτε πλαστή, ούτε ημιτελής. Την όποια εμπειρία, την όποια ιστορία, τα όποια συναισθήματα, κάποιοι τα ζουν και τα ανακοινώνουν. Γιατί όμως δεν αρκούν; Εκεί που βλέπω κάτι πρόστυχο στο Tre:ehouse, σκέφτομαι μήπως μπορεί να είναι και μια προτροπή να γυρίσουμε στην κουλτούρα των emails…
Loading...
Mingle
EMAIL ME, TWEET ME, LOVE ME…
Διαβάζω για μια νέα εφαρμογή για το iphone, το Tre:ehouse, μια αληθινή ιστορία αγάπης που ξεδιπλώνεται σε τέσσερα επεισόδια, τα οποία οι χρήστες μπορούν να παρακολουθήσουν στη συσκευή τους. Πρόκειται στην ουσία για emails που δύο άτομα πραγματικά αντάλλαξαν από το Φεβρουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 1996, και τα οποία βρήκε η ομάδα παραγωγής νέων μέσων First Fifteen σε έναν ξεχασμένο σκληρό δίσκο. Η ομάδα θέλησε να αποκαταστήσει το πολύτιμο αυτό found footage που έκρυβε μια ιστορία αγάπης και να τη διασώσει ώστε να τη διαβάσουν όσο γίνεται περισσότερα άτομα…
Δεν έχω iphone και δεν μπορώ να δω την εφαρμογή έτσι κι αλλιώς. Διαβάζω ότι το πρώτο επεισόδιο είναι δωρεάν, τα άλλα έχουν ένα μικρό κόστος. Με έχει πιάσει εκνευρισμός ήδη από την περιγραφή. Αναρωτιέμαι αν είναι όντως αληθινά τα emails και η περίφημη διάσωσή τους. Μάλλον δεν έχει πολλή σημασία. Αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες βρίσκω μια ανακοίνωση: “Αν έχετε και σεις μια ενδιαφέρουσα ιστορία για μια online σχέση σας και θέλετε να τη μάθει όλος ο κόσμος, γράψτε μας… και μην ανησυχείτε, εννοείται δεν θα αποκαλύψουμε ονόματα κλπ…”. Κοινώς, “πουλάτε τη σχέση σας για κάποια ευρώ στο ίντερνετ;”
Κι εσείς αν θέλετε να την πουλήσετε, κάντε το. Αυτοί που αποτελούν το περιεχόμενο του “found footage”, θέλανε όμως;
Πίσω στο 1996 η ιδέα αυτή μάλλον δεν θα τους πέρναγε καν από το μυαλό. Τότε το διαδίκτυο είχε άλλη μορφή. Ήταν πιο στατικό, η επικοινωνία ήταν πιο μονομερής και η διάδραση πιο περιορισμένη. Αυτά που έγραφε κανείς δεν είχαν “κοινό” όπως σήμερα. Δεν υπήρχαν κοινωνικά μέσα όπως το Facebook και το Twitter, ούτε εικονικοί κόσμοι όπως το Second Life. Τα emails είχαν κάτι συναρπαστικό, γιατί είχαν έναν ιδιαιτέρως άμεσο και ιδιωτικό χαρακτήρα. Δε χρειαζόταν κανείς τους “φίλους” του να ξέρουν τι γράφει. Ήταν εκτός λογικής τότε. Φανταστείτε να εκάνε κάποιος CC το email του για την καλή του σε όλη του τη λίστα… Ε, όχι δα….
Γιατί ακούγεται και τόσο παράξενο, όμως; Μάλλον το ξεπέρασμα των ορίων του authorship/ της ιδιοκτησίας, της πατρότητας σε ό,τι αφορά στο διαδίκτυο και ο χώρος που δόθηκε στους χρήστες για να διαμορφώνουν οι ίδιοι το περιεχόμενο, ειδικά τα τελευταία 5 χρόνια, άλλαξε και τη νοοτροπία και τη διάθεση των ίδιων των χρηστών. Τώρα, όσο πιο πολλοί ξέρουν τι νιώθει κανείς τόσο πιο καλά. Οι προτάσεις γάμου μέσω Twitter είναι πια γεγονός και το βιντεάκι που κυκλοφόρησε με το γαμπρό που πριν καλά καλά παντρευτεί το ανακοίνωσε στο Facebook, δεν μας κάνει τόση εντύπωση. Βασικά όσο πιο πολλά προσωπικά στοιχεία αποκαλύπτει κανείς, τόσο πιο δημοφιλής γίνεται. Και αν μπεις σε αυτή τη διαδικασία δεν υπάρχει επιστροφή. Αν στο Facebook ανακοινώσεις ότι είσαι σε σχέση με τον τάδε / την τάδε και μετά θες να μη φαίνεται, θα βγει η ανακοινωσούλα ότι ο τάδε και η τάδε δεν είναι πια μαζί. Και μετά όλοι σου οι φίλοι θα αρχίσουν να σου συμπαραστέκονται και να σε ρωτάνε με ενδιαφέρον τι έγινε… Μπλέξιμο. Ή αν πιστεύεις πραγματικά στη νέα αυτή κατάσταση του να μοιράζεσαι, πρέπει να λάβεις υπόψη σου πχ. για το χώρο που θα κάνεις την επέτειο του γάμου –κάτι που ‘χε προκύψει στο Τwitter- να έχει καλή κάλυψη δικτύου ώστε να μπορείς να στέλνεις tweets στους τόσους followers που με ενδιαφέρον παρακολούθησαν την ιστορία σου.
Η ξαφνική νοσταλγία για την εποχή των emails των 90s προκύπτει μάλλον από τον βομβαρδισμό προσωπικών δεδομένων που δεχόμαστε σήμερα και διαβάζουμε διαγώνια. Όχι ότι τα βαρεθήκαμε, αλλά δεν μας συγκινούν κιόλας πλέον. Στο πλαίσιο της διαφάνειας και της έκθεσης τόσων προσωπικών στιγμών και στοιχείων, οι First Fifteen εντοπίζουν ότι η ανάγκη για περιέργεια και παρακολούθηση δεν καλύπτεται πλέον εύκολα. Μια ιστορία αγάπης “αληθινή”, μέσω emails που δεν είχαν γραφτεί για να διαβαστούν από άλλους, κάτι μπορεί να κάνει. Αλλά και τα tweets και τα status updates αληθινά δεν είναι; Αποτελούν μέρος της σημερινής πραγματικότητας, που δεν είναι ούτε πλαστή, ούτε ημιτελής. Την όποια εμπειρία, την όποια ιστορία, τα όποια συναισθήματα, κάποιοι τα ζουν και τα ανακοινώνουν. Γιατί όμως δεν αρκούν; Εκεί που βλέπω κάτι πρόστυχο στο Tre:ehouse, σκέφτομαι μήπως μπορεί να είναι και μια προτροπή να γυρίσουμε στην κουλτούρα των emails…