Μέσα σ’ όλα που ανασκαλίζει κανείς ως προϊόντα της απελθούσας δεκαετίας, αξίζει να σταθεί στο «διαδραστικό» ραδιόφωνο και τη σωτήρια, καλοπληρωμένη «συμμετοχή του ακροατή» με τηλέφωνα και sms. Στη στήλη μάς απασχολεί η εκδοχή του μεταμεσονύκτιου αθλητικού, που μάλλον υπήρξε και η δημοφιλέστερη εν Ελλάδι. Από μπόλικες ώρες ακρόασης, σταχυολογήθηκαν 7 χαρακτηριστικοί τύποι ξενύχτηδων:
Ο Σταρ
Σήμα αναγνώρισης:«Έλα, με κατάλαβες ποιος είμαι;».
Νιώθει ότι απολαμβάνει ένα κύρος έναντι των υπολοίπων όταν τον αναγνωρίζει ο δημοσιογράφος, κι ας έχει μήνες να τηλεφωνήσει στην εκπομπή. Ξενερώνει απίστευτα όταν ένας ευγενικός παρουσιαστής θα κάνει μια ψευτοπροσπάθεια να τον ευχαριστήσει («για θύμησέ μου… ααα… ναι, τι γίνεσαι; Πού χάθηκες;»), ή ένας πιο απότομος θα του την πει απευθείας («οι δυο μας μιλάμε μόνο;»).
Ο Πεπειραμένος
Σήμα αναγνώρισης: «Είμαι xyz ετών, που σημαίνει ότι παρακολουθώ τον/την (Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό-ΑΕΚ-ΠΑΟΚ κ.λπ) από το xyz…».
Μ’ άλλα λόγια «η γνώμη μου μετράει», «κι αν έχω δει μπάλα στη ζωή μου», «απαιτώ σεβασμό». Όμως σπάνια λέει κάτι πρωτότυπο ή ενδιαφέρον. Κατά κανόνα αναμασά διάφορα κλισέ βετεράνων ποδοσφαιριστών, αραδιάζοντας παράλληλα μια σειρά από γίγαντες που δεν υπάρχουν πια: «Πού ‘ναι ρε ο Δομάζος, ο Δεληκάρης, ο Παπαϊωάννου, ο Κούδας;». Θεωρεί απαξάπαντες τους εν ενεργεία ποδοσφαιριστές παικτάκια της σειράς και καλοζωισμένα κωλόπαιδα.
Ο μ.Χ. Προφήτης (που θεωρεί εαυτόν π.Χ.)
Σήμα αναγνώρισης: «Αν θυμάσαι εγώ σε είχα πάρει τότε και σου είχα πει ότι…».
Συνήθως σε περιπτώσεις απρόσμενου αποτελέσματος αγώνα, όταν όλοι ψάχνονται να εξηγήσουν τι έγινε, όλο και κάποιος έξυπνος θα πεταχτεί για να πείσει ότι «τα ‘λεγε» από πριν. Πού να θυμάται τώρα ο δημοσιογράφος (και το ακροατήριο) τι είχε πει όταν (και αν) είχε ξαναπάρει.
Ο τάχα μου ανήξερος Bet-ατζής
Σήμα αναγνώρισης: «Έλα, πόσο ήρθε το… και το… και το…».
Υπάρχουν χίλιοι-δυο τρόποι σήμερα για να μάθει κανείς το σκορ ενός οποιουδήποτε αγώνα του στοιχήματος, ελάχιστα λεπτά αφότου έχει τελειώσει. Το να στηθεί κάποιος νυχτιάτικα στην ουρά για να ρωτήσει στον ραδιοφωνικό αέρα έχει συνήθως άλλο σκοπό: οι μισοί σχεδόν, αφού ζητήσουν 3-4 σκορ, θα πουν «ωραία, πήγαμε ταμείο σήμερα» (το ήξεραν από πριν, απλά βγήκαν για να το διαλαλήσουν), ενώ οι άλλοι μισοί θα κολλήσουν στο τελευταίο: «Χ ήρθε η Άκριγκτον; Όχι γαμώτη, 1-2 το ‘χα παίξει, φτούσου ρε πούστη μου, πάλι κουβά;!» (επίσης για να το διαλαλήσουν).
H Κολλιτσίδα
Σήμα αναγνώρισης:«Θέλω κάποια στιγμή να τα πούμε κι από κοντά».
Η στιγμή αυτή θ’ αργήσει, μια και ο δημοσιογράφος θα κάνει το παν για ν’ αποφύγει τον φιλικότατο ακροατή. «Πού μπορώ να σε βρω;». «Έλα από την εφημερίδα που δουλεύω το πρωί, τι πρωί δηλαδή, μεσημέρι». «Κατά τις 3 είναι καλά;». «Όχι τότε, γιατί έχουμε μίτινγκ οι συντάκτες με το διευθυντή». «Πότε να έρθω;». «Έλα το απογευματάκι, να πιούμε και καφέ». Άμα τον δεις, σφύρα…
Ο Φιδέμπορας
Σήμα αναγνώρισης:«Θα σου πω και μια πληροφορία που δεν την έχεις».
Με απωθημένο ρεπόρτερ, δραστηριοποιείται κυρίως σε περιόδους μεταγραφών, είτε επικαλούμενος κάποια απίθανα σάιτ του εξωτερικού, είτε πληροφορίες «μέσ’ από την ομάδα, γιατί είμαι πολύ φίλος με…». Από τις εκατοντάδες «κλεισμένες» περιπτώσεις που έχουν αναφερθεί, ζήτημα αν έχει ποτέ ισχύσει κάποια.
Ο Μανουριασμένος
Σήμα αναγνώρισης:«Γαμιέ…»
Ό,τι προλάβει, μέχρι να του το κλείσουν. Αν επιτεθεί στον παρουσιαστή, εκείνος συνήθως θα δείξει ανωτερότητα, σε στυλ «σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου, πάμε παρακάτω», ενώ θ’ απαντά «δεν έχει νόημα ν’ ασχολείσαι, αξία του δίνεις», στους αμέσως επόμενους που θα βγαίνουν στον αέρα για συμπαράσταση. Άλλες φορές, ο αθυρόστομος ακροατής θα τα βάλει με κάποιον προηγούμενο («και θέλω να πω στον καραγκιόζη που πήρε πριν…») ή θα κάνει τσάμπα μαγκιές βρίζοντας κάποιον παίκτη, προπονητή, παράγοντα, εκφωνητή κ.ο.κ., με τον δημοσιογράφο να τον επαναφέρει στην τάξη: «φίλε μου σε παρακαλώ, όχι χαρακτηρισμούς, η εκπομπή έχει κανόνες, καλή σου νύχτα».
Loading...
Mingle
(MIDNIGHT SPORTS) TALK RADIO
Μέσα σ’ όλα που ανασκαλίζει κανείς ως προϊόντα της απελθούσας δεκαετίας, αξίζει να σταθεί στο «διαδραστικό» ραδιόφωνο και τη σωτήρια, καλοπληρωμένη «συμμετοχή του ακροατή» με τηλέφωνα και sms. Στη στήλη μάς απασχολεί η εκδοχή του μεταμεσονύκτιου αθλητικού, που μάλλον υπήρξε και η δημοφιλέστερη εν Ελλάδι. Από μπόλικες ώρες ακρόασης, σταχυολογήθηκαν 7 χαρακτηριστικοί τύποι ξενύχτηδων:
Ο Σταρ
Σήμα αναγνώρισης: «Έλα, με κατάλαβες ποιος είμαι;».
Νιώθει ότι απολαμβάνει ένα κύρος έναντι των υπολοίπων όταν τον αναγνωρίζει ο δημοσιογράφος, κι ας έχει μήνες να τηλεφωνήσει στην εκπομπή. Ξενερώνει απίστευτα όταν ένας ευγενικός παρουσιαστής θα κάνει μια ψευτοπροσπάθεια να τον ευχαριστήσει («για θύμησέ μου… ααα… ναι, τι γίνεσαι; Πού χάθηκες;»), ή ένας πιο απότομος θα του την πει απευθείας («οι δυο μας μιλάμε μόνο;»).
Ο Πεπειραμένος
Σήμα αναγνώρισης: «Είμαι xyz ετών, που σημαίνει ότι παρακολουθώ τον/την (Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό-ΑΕΚ-ΠΑΟΚ κ.λπ) από το xyz…».
Μ’ άλλα λόγια «η γνώμη μου μετράει», «κι αν έχω δει μπάλα στη ζωή μου», «απαιτώ σεβασμό». Όμως σπάνια λέει κάτι πρωτότυπο ή ενδιαφέρον. Κατά κανόνα αναμασά διάφορα κλισέ βετεράνων ποδοσφαιριστών, αραδιάζοντας παράλληλα μια σειρά από γίγαντες που δεν υπάρχουν πια: «Πού ‘ναι ρε ο Δομάζος, ο Δεληκάρης, ο Παπαϊωάννου, ο Κούδας;». Θεωρεί απαξάπαντες τους εν ενεργεία ποδοσφαιριστές παικτάκια της σειράς και καλοζωισμένα κωλόπαιδα.
Ο μ.Χ. Προφήτης (που θεωρεί εαυτόν π.Χ.)
Σήμα αναγνώρισης: «Αν θυμάσαι εγώ σε είχα πάρει τότε και σου είχα πει ότι…».
Συνήθως σε περιπτώσεις απρόσμενου αποτελέσματος αγώνα, όταν όλοι ψάχνονται να εξηγήσουν τι έγινε, όλο και κάποιος έξυπνος θα πεταχτεί για να πείσει ότι «τα ‘λεγε» από πριν. Πού να θυμάται τώρα ο δημοσιογράφος (και το ακροατήριο) τι είχε πει όταν (και αν) είχε ξαναπάρει.
Ο τάχα μου ανήξερος Bet-ατζής
Σήμα αναγνώρισης: «Έλα, πόσο ήρθε το… και το… και το…».
Υπάρχουν χίλιοι-δυο τρόποι σήμερα για να μάθει κανείς το σκορ ενός οποιουδήποτε αγώνα του στοιχήματος, ελάχιστα λεπτά αφότου έχει τελειώσει. Το να στηθεί κάποιος νυχτιάτικα στην ουρά για να ρωτήσει στον ραδιοφωνικό αέρα έχει συνήθως άλλο σκοπό: οι μισοί σχεδόν, αφού ζητήσουν 3-4 σκορ, θα πουν «ωραία, πήγαμε ταμείο σήμερα» (το ήξεραν από πριν, απλά βγήκαν για να το διαλαλήσουν), ενώ οι άλλοι μισοί θα κολλήσουν στο τελευταίο: «Χ ήρθε η Άκριγκτον; Όχι γαμώτη, 1-2 το ‘χα παίξει, φτούσου ρε πούστη μου, πάλι κουβά;!» (επίσης για να το διαλαλήσουν).
H Κολλιτσίδα
Σήμα αναγνώρισης: «Θέλω κάποια στιγμή να τα πούμε κι από κοντά».
Η στιγμή αυτή θ’ αργήσει, μια και ο δημοσιογράφος θα κάνει το παν για ν’ αποφύγει τον φιλικότατο ακροατή. «Πού μπορώ να σε βρω;». «Έλα από την εφημερίδα που δουλεύω το πρωί, τι πρωί δηλαδή, μεσημέρι». «Κατά τις 3 είναι καλά;». «Όχι τότε, γιατί έχουμε μίτινγκ οι συντάκτες με το διευθυντή». «Πότε να έρθω;». «Έλα το απογευματάκι, να πιούμε και καφέ». Άμα τον δεις, σφύρα…
Ο Φιδέμπορας
Σήμα αναγνώρισης: «Θα σου πω και μια πληροφορία που δεν την έχεις».
Με απωθημένο ρεπόρτερ, δραστηριοποιείται κυρίως σε περιόδους μεταγραφών, είτε επικαλούμενος κάποια απίθανα σάιτ του εξωτερικού, είτε πληροφορίες «μέσ’ από την ομάδα, γιατί είμαι πολύ φίλος με…». Από τις εκατοντάδες «κλεισμένες» περιπτώσεις που έχουν αναφερθεί, ζήτημα αν έχει ποτέ ισχύσει κάποια.
Ο Μανουριασμένος
Σήμα αναγνώρισης: «Γαμιέ…»
Ό,τι προλάβει, μέχρι να του το κλείσουν. Αν επιτεθεί στον παρουσιαστή, εκείνος συνήθως θα δείξει ανωτερότητα, σε στυλ «σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου, πάμε παρακάτω», ενώ θ’ απαντά «δεν έχει νόημα ν’ ασχολείσαι, αξία του δίνεις», στους αμέσως επόμενους που θα βγαίνουν στον αέρα για συμπαράσταση. Άλλες φορές, ο αθυρόστομος ακροατής θα τα βάλει με κάποιον προηγούμενο («και θέλω να πω στον καραγκιόζη που πήρε πριν…») ή θα κάνει τσάμπα μαγκιές βρίζοντας κάποιον παίκτη, προπονητή, παράγοντα, εκφωνητή κ.ο.κ., με τον δημοσιογράφο να τον επαναφέρει στην τάξη: «φίλε μου σε παρακαλώ, όχι χαρακτηρισμούς, η εκπομπή έχει κανόνες, καλή σου νύχτα».