της Νάντιας Δρακούλα ( nadjaestella@hotmail.com) | 14/01/2010
Στο νέο χώρο του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» παρουσιάζεται η καινούργια δουλειά του χορογράφου Φώτη Νικολάου και της ομάδας του, X-it. Κάτι από βαλς.
«Μην ανησυχείτε… δεν είμαι κανένας… απολύτως κανένας. Απλά ζηλεύω… ζηλεύω… ζηλεύω… τους ανθρώπους αυτούς που μπορεί κανείς να τους γράψει τη βιογραφία ή που μπορούν να τη γράψουν μόνοι τους». Η αυλαία πέφτει. Το σκηνικό όλο είναι γεμάτο από φρέσκο καφέ χώμα. Στην αριστερή πλευρά του χώρου, μια θέση περιμένει κάποιον να παίξει βιολί. Ο αφηγητής θυμίζει παλιό θιασάρχη ή νάνο ανιματέρ σε τσίρκο. Ο συμβολισμός του τσίρκου παίζει παντού στην παράσταση. Οι χορεύτριες είναι ντυμένες λιτά, με μαύρα σατέν κομπινεζόν και αγκαλιάζουν κούκλες-ομοιώματα σωμάτων. Οι άντρες προσδοκούν να τις χορέψουν. Αυτοί είναι οι μοναχικοί ήρωες του Waltz. Τα δελτία τύπου του έργου του χορογράφου Φώτη Νικολάλου μιλούν για «ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο που αναζητά απελπισμένα την ευτυχία». Τα ζευγάρια που σχηματίζονται χορεύουν και παλεύουν μεταξύ τους. Μυρίζει μια υπόγεια βία και ένας ερωτικός καταναγκασμός στις κινήσεις. «Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος από σκιές και φως, ένα τσίρκο κατοικημένο από μύχιες επιθυμίες και ανομολόγητους φόβους». Ο Γιώργος Δεμερτζής στο βιολί κρατάει ένα σημαντικό κομάτι της παράστασης. Απαγγέλονται κείμενα των Porchia, Pasolini, Pessoa, Saint Francis και άλλων, ενώ στο τέλος η παράσταση παίρνει κάπως πολιτικό χαρακτήρα, χωρίς σαφή όμως κατεύθυνση. Οι χορογραφίες του Νικολάου είναι ευρηματικές και οι χορευτές του αισθαντικοί και άρτιοι. Το δραματουργικό κομμάτι, μια και μιλάμε για χοροθέατρο, είναι κάπως ασύνδετο και δύσκολα βγάζει κάποιος νόημα για όσα συμβαίνουν επί σκηνής, όπως επίσης και η χρονική διάρκεια είναι ίσως υπερβολική σε σχέση με το ζητούμενο. Κάποιες στιγμές οι ίδιοι οι χορευτές συγκινούν με τη δυναμική τους. Παραθέτω το σημείο κορύφωσης: «Αυτοί πάντα ταπεινοί, αυτοί πάντα αδύναμοι, αυτοί πάντα φοβισμένοι… θα ανέβουν από το βάθος της θάλασσας για να σκοτώσουν, θα κατέβουν από τα ύψη του ουρανού, για να μάθουν σε όλους, τη χαρά της ζωής, τη χαρά της ελευθερίας, τη χαρά του θανάτου».
Σημειώσεις:
1. Waltz: Ίδρυμα Κακογιάννη, Πειραιώς 206. Χορογραφία: Φώτης Νικολάου. Σκηνοθεσία: Θανάσης Γεωργίου, Φ. Νικολάου. Βιολί: Γιώργος Δεμετρζής. Ερμηνεύουν οι Α. Αντωνίου, Ι. Αποστόλου, Θ. Γεωργίου, Ρ.Κουτρουμπέλη, Κ.Λιόντου, Φ.Νικολάου, Δ.Σιδηροπούλου.
2. Υπέροχο το παιχνίδι με τους αγκώνες στο ζευγάρι.
Share this!
This entry was posted in theater and tagged reviews, stage, theatre. Bookmark the permalink. Both comments and trackbacks are currently closed.
Loading...
Mingle
WALTZ
Στο νέο χώρο του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης» παρουσιάζεται η καινούργια δουλειά του χορογράφου Φώτη Νικολάου και της ομάδας του, X-it. Κάτι από βαλς.
«Μην ανησυχείτε… δεν είμαι κανένας… απολύτως κανένας. Απλά ζηλεύω… ζηλεύω… ζηλεύω… τους ανθρώπους αυτούς που μπορεί κανείς να τους γράψει τη βιογραφία ή που μπορούν να τη γράψουν μόνοι τους». Η αυλαία πέφτει. Το σκηνικό όλο είναι γεμάτο από φρέσκο καφέ χώμα. Στην αριστερή πλευρά του χώρου, μια θέση περιμένει κάποιον να παίξει βιολί. Ο αφηγητής θυμίζει παλιό θιασάρχη ή νάνο ανιματέρ σε τσίρκο. Ο συμβολισμός του τσίρκου παίζει παντού στην παράσταση. Οι χορεύτριες είναι ντυμένες λιτά, με μαύρα σατέν κομπινεζόν και αγκαλιάζουν κούκλες-ομοιώματα σωμάτων. Οι άντρες προσδοκούν να τις χορέψουν. Αυτοί είναι οι μοναχικοί ήρωες του Waltz. Τα δελτία τύπου του έργου του χορογράφου Φώτη Νικολάλου μιλούν για «ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο που αναζητά απελπισμένα την ευτυχία». Τα ζευγάρια που σχηματίζονται χορεύουν και παλεύουν μεταξύ τους. Μυρίζει μια υπόγεια βία και ένας ερωτικός καταναγκασμός στις κινήσεις. «Είναι ένας κόσμος φτιαγμένος από σκιές και φως, ένα τσίρκο κατοικημένο από μύχιες επιθυμίες και ανομολόγητους φόβους». Ο Γιώργος Δεμερτζής στο βιολί κρατάει ένα σημαντικό κομάτι της παράστασης. Απαγγέλονται κείμενα των Porchia, Pasolini, Pessoa, Saint Francis και άλλων, ενώ στο τέλος η παράσταση παίρνει κάπως πολιτικό χαρακτήρα, χωρίς σαφή όμως κατεύθυνση. Οι χορογραφίες του Νικολάου είναι ευρηματικές και οι χορευτές του αισθαντικοί και άρτιοι. Το δραματουργικό κομμάτι, μια και μιλάμε για χοροθέατρο, είναι κάπως ασύνδετο και δύσκολα βγάζει κάποιος νόημα για όσα συμβαίνουν επί σκηνής, όπως επίσης και η χρονική διάρκεια είναι ίσως υπερβολική σε σχέση με το ζητούμενο. Κάποιες στιγμές οι ίδιοι οι χορευτές συγκινούν με τη δυναμική τους. Παραθέτω το σημείο κορύφωσης: «Αυτοί πάντα ταπεινοί, αυτοί πάντα αδύναμοι, αυτοί πάντα φοβισμένοι… θα ανέβουν από το βάθος της θάλασσας για να σκοτώσουν, θα κατέβουν από τα ύψη του ουρανού, για να μάθουν σε όλους, τη χαρά της ζωής, τη χαρά της ελευθερίας, τη χαρά του θανάτου».
Σημειώσεις:
1. Waltz: Ίδρυμα Κακογιάννη, Πειραιώς 206. Χορογραφία: Φώτης Νικολάου. Σκηνοθεσία: Θανάσης Γεωργίου, Φ. Νικολάου. Βιολί: Γιώργος Δεμετρζής. Ερμηνεύουν οι Α. Αντωνίου, Ι. Αποστόλου, Θ. Γεωργίου, Ρ.Κουτρουμπέλη, Κ.Λιόντου, Φ.Νικολάου, Δ.Σιδηροπούλου.
2. Υπέροχο το παιχνίδι με τους αγκώνες στο ζευγάρι.