Καμιά φορά προτιμώ τα βιβλιοπωλεία από το Amazon και το eBay, γιατί περπατώντας ανάμεσα στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου βρίσκεις πράγματα που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν. Προχθές, στο Strand, το μεγαλύτερο (και φτηνότερο, hello) βιβλιοπωλείο, βρήκα μια σειρά από εκδόσεις του αρχιτέκτονα-θεωρητικού Charles Jencks, οι οποίες μάλλον έχουν ξεχαστεί από το βιογραφικό του. Το “Bizarre Architecture” και το “Daydream Homes in Los Angeles” είναι δύο μικρά βιβλία με πολλές έγχρωμες 70s φωτογραφίες, τα οποία πραγματεύονται κυρίως Κουλά Κτήρια. Το μεν Daydream Homes περιέχει αποκλειστικά και μόνο Κουλά Σπίτια, από αυτά που δεν τα έχει υπογράψει αρχιτέκτονας αλλά μάλλον είναι αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού, δηλαδή θέλανε και είναι έτσι όπως είναι. Αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο ήδη έχω πακετάρει το συγκεκριμένο βιβλίο, οπότε δεν μπορώ ακριβώς να σας πω τις κατηγορίες στις οποίες έχει χωρίσει ο Jencks τα Κουλά Σπίτια, αλλά είναι γεμάτο με ψευδο-αποικιοκρατικά παλατάκια σε λευκό-χρυσό, με γοτθικές λεπτομέρειες και νεοκλασικούς κήπους ανακατεμένα με κατά-λάθος μοντέρνα στοιχεία και ούτω καθεξής. Το δικό μας αντίστοιχο θα ήταν η προκάτ βίλα στην Κινέττα, για την οποία φρενάρουμε με τρέλα στην εθνική για να την αποθανατίσουμε στο μπλογκ μας (όσοι από μας κάνουν το σωστό λάθος να διατηρούν μπλογκ, αλλά βέβαια τώρα με τα facebook όλοι έχουμε από ένα ψευτομπλόγκ). Αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον για το βιβλίο του Jencks, είναι ότι εκτός από τα συναρπαστικά περιεχόμενα, το βιβλίο το ίδιο είναι κάπως γραμμένο σαν ένα μπλογκ, δηλαδή αντί για μακροσκελή κείμενα και βαρετές αναλύσεις, αποτελείται από εικόνες με κειμενολεζάντες, ό,τι πρέπει δηλαδή για όλους εσάς που δεν έχετε πια την υπομονή να διαβάζετε, αλλά θέλετε απλώς να σκρολάρετε διαγώνια τα κείμενα και ό,τι πιάσει το μάτι.
Το άλλο βιβλίο που βρήκα, είναι το εξίσου -αν όχι περισσότερο- ενδιαφέρον “Bizarre Architecture”, το οποίο είναι κι αυτό γεμάτο με «ευρήματα της εθνικής οδού» σαν το Baptist Churchmobile και το Δεινοσαυροκτήριο στο Palm Springs, ανακατεμένα όμως με «σημαντικά» κτήρια όπως το Einstein Tower του Erich Mendelsohn και το House III του Peter Eisenmann (??). Το πώς ο Jencks βάζει στην ίδια έκδοση ανώνυμα αριστουργήματα με επώνυμα αριστουργήματα θα σας το πω όταν διαβάσω το εισαγωγικό κείμενο (δηλαδή ποτέ), παρόλα αυτά η τεχνική της απόλυτης αισθητικής δημοκρατίας είναι και αυτή κάτι που σήμερα, μέσω του απόλυτου αχταρμά που επικρατεί στο ιντερνέτ, τη θεωρούμε σχεδόν δεδομένη. Άλλο εξίσου σημαντικό επώνυμο κτήριο που αναφέρει ο Jencks, είναι το Walden Seven του Ricardo Bofill στη Βαρκελώνη, το οποίο μοιάζει με κτήριο του Γιαπωνέζικου Μεταβολισμού ανακατεμένο με space invaders προσωπάκι και λίγο από Salvador Dali, και με περίεργο τρόπο δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στην κατηγορία «σεβάσμια κτήρια» όπως House III και Einstein Tower και «αστεία», κατά λάθος αριστουργήματα τύπου Churchmobile. Ο Bofill είναι μια κάπως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, και όταν ανάφερα σ’ ένα φίλο, θεωρητικό αρχιτεκτονικής, ότι σκεφτόμουν να πάρω και ένα βιβλίο του Bofill (τελικά ήταν πολύ βαρύ), με αποκάλεσε «πραγματικά διεστραμμένο». Δεν είναι καθόλου τυχαίο όμως ότι η δουλειά του Bofill βρίσκεται δημοσιευμένη σε ένα βιβλίο του Jencks, γιατί ο αγαπητός Charles ήταν αυτός που λίγο-πολύ έδωσε όνομα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε μεταμοντερνισμό. Τη δεκαετία του 80 εξέδωσε ένα μικροσκοπικό βιβλιαράκι με τίτλο “What is Postmodernism”, το οποίο απ’ όσο θυμάμαι ήταν το πρώτο αρχιτεκτονικό βιβλίο που απέκτησα (αν εξαιρέσει κανείς τα ατέλειωτα τεύχη με εικονογραφημένες ιστορίες του Erich von Daniken με τις διαστημικές βάσεις σε φλούο ερήμους και πυρηνικές ζούγκλες, αλλά ακόμα και τα Αστερίξ και Οβελίξ που εκ των υστέρων μπορώ να δω με αρχιτεκτονική ματιά – σπίτια Ντολμέν, τα αγαπητά Μενίρ του Οβελίξ. Βέβαια ως πιτσιρικάς διάβαζα και Μανίνα-Κατερίνα, αλλά αυτά μάλλον στην κατηγορία Gay Pride πάνε παρά στην αρχιτεκτονική, εκτός αν τα ανέλυαν η Beatriz Colomina ή η Keller Easterling, οπότε σίγουρα θα έβρισκαν κάτι αρχιτεκτονικό-gender να πουν).
Αλλά για να επιστρέψουμε στον Jencks και να κλείσει κάπως η εννοιολογική τρύπα που μας άνοιξε η Μανίνα, το “What is Postmodernism” παρουσίαζε μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του Αμερικανικού Μεταμοντερνισμού, όπως έργα των Michael Graves, Robert Ventury, James Sterling και άλλα πολλά που δεν θυμάμαι απέξω και ούτε μπορώ να googlάρω γιατί βρίσκομαι στο gate της πτήσης και δεν έχει τσάμπα ιντερνέτ. Αυτό όμως που θυμάμαι, είναι ότι το “what is postmodernism” δεν γράφτηκε σαν συμβατικό βιβλίο από τον Jencks, αλλά ήταν το αποτέλεσμα μιας αλληλογραφικής διαδικασίας, όπου τα κείμενα και οι επιλογές στέλνονταν σε μια ομάδα από συμμετέχοντες-θεωρητικούς, και έτσι το βιβλίο ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας και ανταλλαγής, όπως περίπου γίνεται σήμερα στο ιντερνέτ όταν ανεβάζεις ένα κείμενο και διάφοροι, επώνυμα η ανώνυμα, αφήνουν σχόλια, “like” και απόψεις. Άραγε αν έγραφε το κείμενο σήμερα ο Jencks, θα το ανέβαζε σε ανοιχτό Google Doc έτσι ώστε όλοι να μπορούμε να συμμετέχουμε; Θα το έκανε μπλογκ αντί βιβλίο; Και πώς θα ονομάζαμε τη σημερινή αρχιτεκτονική στιγμή; What is What?
Mingle
WHAT IS WHAT CHARLES JENCKS?
Καμιά φορά προτιμώ τα βιβλιοπωλεία από το Amazon και το eBay, γιατί περπατώντας ανάμεσα στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου βρίσκεις πράγματα που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν. Προχθές, στο Strand, το μεγαλύτερο (και φτηνότερο, hello) βιβλιοπωλείο, βρήκα μια σειρά από εκδόσεις του αρχιτέκτονα-θεωρητικού Charles Jencks, οι οποίες μάλλον έχουν ξεχαστεί από το βιογραφικό του. Το “Bizarre Architecture” και το “Daydream Homes in Los Angeles” είναι δύο μικρά βιβλία με πολλές έγχρωμες 70s φωτογραφίες, τα οποία πραγματεύονται κυρίως Κουλά Κτήρια. Το μεν Daydream Homes περιέχει αποκλειστικά και μόνο Κουλά Σπίτια, από αυτά που δεν τα έχει υπογράψει αρχιτέκτονας αλλά μάλλον είναι αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού, δηλαδή θέλανε και είναι έτσι όπως είναι. Αυτή τη στιγμή που γράφω το κείμενο ήδη έχω πακετάρει το συγκεκριμένο βιβλίο, οπότε δεν μπορώ ακριβώς να σας πω τις κατηγορίες στις οποίες έχει χωρίσει ο Jencks τα Κουλά Σπίτια, αλλά είναι γεμάτο με ψευδο-αποικιοκρατικά παλατάκια σε λευκό-χρυσό, με γοτθικές λεπτομέρειες και νεοκλασικούς κήπους ανακατεμένα με κατά-λάθος μοντέρνα στοιχεία και ούτω καθεξής. Το δικό μας αντίστοιχο θα ήταν η προκάτ βίλα στην Κινέττα, για την οποία φρενάρουμε με τρέλα στην εθνική για να την αποθανατίσουμε στο μπλογκ μας (όσοι από μας κάνουν το σωστό λάθος να διατηρούν μπλογκ, αλλά βέβαια τώρα με τα facebook όλοι έχουμε από ένα ψευτομπλόγκ). Αυτό που έχει πραγματικά ενδιαφέρον για το βιβλίο του Jencks, είναι ότι εκτός από τα συναρπαστικά περιεχόμενα, το βιβλίο το ίδιο είναι κάπως γραμμένο σαν ένα μπλογκ, δηλαδή αντί για μακροσκελή κείμενα και βαρετές αναλύσεις, αποτελείται από εικόνες με κειμενολεζάντες, ό,τι πρέπει δηλαδή για όλους εσάς που δεν έχετε πια την υπομονή να διαβάζετε, αλλά θέλετε απλώς να σκρολάρετε διαγώνια τα κείμενα και ό,τι πιάσει το μάτι.
Το άλλο βιβλίο που βρήκα, είναι το εξίσου -αν όχι περισσότερο- ενδιαφέρον “Bizarre Architecture”, το οποίο είναι κι αυτό γεμάτο με «ευρήματα της εθνικής οδού» σαν το Baptist Churchmobile και το Δεινοσαυροκτήριο στο Palm Springs, ανακατεμένα όμως με «σημαντικά» κτήρια όπως το Einstein Tower του Erich Mendelsohn και το House III του Peter Eisenmann (??). Το πώς ο Jencks βάζει στην ίδια έκδοση ανώνυμα αριστουργήματα με επώνυμα αριστουργήματα θα σας το πω όταν διαβάσω το εισαγωγικό κείμενο (δηλαδή ποτέ), παρόλα αυτά η τεχνική της απόλυτης αισθητικής δημοκρατίας είναι και αυτή κάτι που σήμερα, μέσω του απόλυτου αχταρμά που επικρατεί στο ιντερνέτ, τη θεωρούμε σχεδόν δεδομένη. Άλλο εξίσου σημαντικό επώνυμο κτήριο που αναφέρει ο Jencks, είναι το Walden Seven του Ricardo Bofill στη Βαρκελώνη, το οποίο μοιάζει με κτήριο του Γιαπωνέζικου Μεταβολισμού ανακατεμένο με space invaders προσωπάκι και λίγο από Salvador Dali, και με περίεργο τρόπο δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στην κατηγορία «σεβάσμια κτήρια» όπως House III και Einstein Tower και «αστεία», κατά λάθος αριστουργήματα τύπου Churchmobile. Ο Bofill είναι μια κάπως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, και όταν ανάφερα σ’ ένα φίλο, θεωρητικό αρχιτεκτονικής, ότι σκεφτόμουν να πάρω και ένα βιβλίο του Bofill (τελικά ήταν πολύ βαρύ), με αποκάλεσε «πραγματικά διεστραμμένο». Δεν είναι καθόλου τυχαίο όμως ότι η δουλειά του Bofill βρίσκεται δημοσιευμένη σε ένα βιβλίο του Jencks, γιατί ο αγαπητός Charles ήταν αυτός που λίγο-πολύ έδωσε όνομα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε μεταμοντερνισμό. Τη δεκαετία του 80 εξέδωσε ένα μικροσκοπικό βιβλιαράκι με τίτλο “What is Postmodernism”, το οποίο απ’ όσο θυμάμαι ήταν το πρώτο αρχιτεκτονικό βιβλίο που απέκτησα (αν εξαιρέσει κανείς τα ατέλειωτα τεύχη με εικονογραφημένες ιστορίες του Erich von Daniken με τις διαστημικές βάσεις σε φλούο ερήμους και πυρηνικές ζούγκλες, αλλά ακόμα και τα Αστερίξ και Οβελίξ που εκ των υστέρων μπορώ να δω με αρχιτεκτονική ματιά – σπίτια Ντολμέν, τα αγαπητά Μενίρ του Οβελίξ. Βέβαια ως πιτσιρικάς διάβαζα και Μανίνα-Κατερίνα, αλλά αυτά μάλλον στην κατηγορία Gay Pride πάνε παρά στην αρχιτεκτονική, εκτός αν τα ανέλυαν η Beatriz Colomina ή η Keller Easterling, οπότε σίγουρα θα έβρισκαν κάτι αρχιτεκτονικό-gender να πουν).
Αλλά για να επιστρέψουμε στον Jencks και να κλείσει κάπως η εννοιολογική τρύπα που μας άνοιξε η Μανίνα, το “What is Postmodernism” παρουσίαζε μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του Αμερικανικού Μεταμοντερνισμού, όπως έργα των Michael Graves, Robert Ventury, James Sterling και άλλα πολλά που δεν θυμάμαι απέξω και ούτε μπορώ να googlάρω γιατί βρίσκομαι στο gate της πτήσης και δεν έχει τσάμπα ιντερνέτ. Αυτό όμως που θυμάμαι, είναι ότι το “what is postmodernism” δεν γράφτηκε σαν συμβατικό βιβλίο από τον Jencks, αλλά ήταν το αποτέλεσμα μιας αλληλογραφικής διαδικασίας, όπου τα κείμενα και οι επιλογές στέλνονταν σε μια ομάδα από συμμετέχοντες-θεωρητικούς, και έτσι το βιβλίο ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας και ανταλλαγής, όπως περίπου γίνεται σήμερα στο ιντερνέτ όταν ανεβάζεις ένα κείμενο και διάφοροι, επώνυμα η ανώνυμα, αφήνουν σχόλια, “like” και απόψεις. Άραγε αν έγραφε το κείμενο σήμερα ο Jencks, θα το ανέβαζε σε ανοιχτό Google Doc έτσι ώστε όλοι να μπορούμε να συμμετέχουμε; Θα το έκανε μπλογκ αντί βιβλίο; Και πώς θα ονομάζαμε τη σημερινή αρχιτεκτονική στιγμή; What is What?
Popularity: unranked [?]