Στο Βοξ να πας πρωί. Να πάρεις κι ένα ρολόι μαζί, γιατί εδώ ο χρόνος σταματά. Να κάτσεις δίπλα στην καλογυαλισμένη τζαμαρία του, είτε μπροστά, με θέα την ιστορική μπλε πολυκατοικία των Εξαρχείων, είτε στο πλάι, να βλέπεις πώς αλλάζει ο πεζόδρομος της Θεμιστοκλέους από την πλατεία και πάνω.
Να ‘σαι προετοιμασμένος πως το Βοξ μένει καθημερινά απαθές μπροστά στο τρεχαλητό του Νεοέλληνα. Θυμίζει παλιό κλασικό ζαχαροπλαστείο γεμάτο διανοούμενους και μπον βιβέρ και σου προσφέρει την απραξία που χρειάζεσαι. Δεν σου κρύβει ούτε στιγμή ότι ανήκει στις εκδόσεις Λιβάνη και δεν σε νοιάζει, άλλωστε, γιατί εσύ για άλλο λόγο ήρθες εδώ. Ήρθες να μυρίσεις Γαλλία και να δεις το Café de Flore να μιλά Ελληνικά. Κάτι από Montparnasse θα έρθει στο μυαλό σου. Θα αισθανθείς πως ο Sartre κι η De Beauvoir δοκιμάζουν λουίζα δίπλα σου μιλώντας για υπαρξισμό και λίγο πιο κει ο Hemingway λερώνει τα χειρόγραφά του μ΄ έναν μυρωδάτο βαρύ ελληνικό.
Εδώ ο μέσος όρος ηλικίας είναι 45 ετών, οπότε δεν θα έλεγες ακριβώς ότι το Βοξ δίνει τόπο στα νιάτα. Επίσης, εδώ, μόνο ένας στους πέντε είναι με παρέα. Τρεις στους πέντε φορούν γυαλιά μυωπίας, τέσσερις στους πέντε διαβάζουν. Τρεις στους πέντε πίνουν κάθε μέρα τον καφέ τους εδώ ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα της ημέρας και δύο στους πέντε γράφουν. Αν μπορείς, σύνδεσε μεταβλητές και βρες συνάφειες.
Κι από πάνω ακριβώς ο κινηματογράφος Βοξ. Από εκείνα τα θερινά σινεμά με τη μαμά στο ταμείο, το παιδί στην καντίνα και τον μπαμπά στη μηχανή προβολής. Εδώ κάθε καλοκαίρι μπορείς ακόμα να απολαύσεις τις ταινίες του Κέντζι Μιζογκούτσι στη μεγάλη οθόνη και να κάτσεις σ΄ εκείνες τις αναπαυτικές καρέκλες με τα λαστιχένια καλώδια -μοναδική στον κόσμο πατέντα- που θες τόσο καιρό να καμουφλάρεις ικανοποιητικά και να ταιριάξεις στη βεράντα σου. Εδώ ψηλά καμιά φορά ξεχνάς την οθόνη και χαζεύεις ουρανό.
Κι ακριβώς από κάτω, πίσω στο καφέ πάλι, αν ξεχάσεις κάτι, θα τρέξει η κοπέλα που θα μαζέψει το τραπέζι σου και θα σε προλάβει, θα σε φωνάξει με το μικρό σου όνομα και θα στο παραδώσει, όπου κι αν έχεις φτάσει με χαμόγελο. «Κύριε Αργύρη, τα γυαλιά σας»… Την ακούω να φωνάζει έχοντας φτάσει ήδη στη μέση της πλατείας.
Φοράω το μπουφάν μου, πατάω το play και βγαίνω έξω στην αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού. Λίγο το spiracle που ακούω, λίγο το λουκουμάκι δίπλα στον αχνιστό ελληνικό μου, λίγο το «Κύριε Αργύρη», λίγο οι αμυγδαλιές που φέτος άνθισαν πρόωρα κι αρχίζω να αναρωτιέμαι αν τελικά φταίνε οι πλανήτες που κάτι τέτοια πρωινά συγκινούμαι…
Mingle
ΒΟΞ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ
Στο Βοξ να πας πρωί. Να πάρεις κι ένα ρολόι μαζί, γιατί εδώ ο χρόνος σταματά. Να κάτσεις δίπλα στην καλογυαλισμένη τζαμαρία του, είτε μπροστά, με θέα την ιστορική μπλε πολυκατοικία των Εξαρχείων, είτε στο πλάι, να βλέπεις πώς αλλάζει ο πεζόδρομος της Θεμιστοκλέους από την πλατεία και πάνω.
Να ‘σαι προετοιμασμένος πως το Βοξ μένει καθημερινά απαθές μπροστά στο τρεχαλητό του Νεοέλληνα. Θυμίζει παλιό κλασικό ζαχαροπλαστείο γεμάτο διανοούμενους και μπον βιβέρ και σου προσφέρει την απραξία που χρειάζεσαι. Δεν σου κρύβει ούτε στιγμή ότι ανήκει στις εκδόσεις Λιβάνη και δεν σε νοιάζει, άλλωστε, γιατί εσύ για άλλο λόγο ήρθες εδώ. Ήρθες να μυρίσεις Γαλλία και να δεις το Café de Flore να μιλά Ελληνικά. Κάτι από Montparnasse θα έρθει στο μυαλό σου. Θα αισθανθείς πως ο Sartre κι η De Beauvoir δοκιμάζουν λουίζα δίπλα σου μιλώντας για υπαρξισμό και λίγο πιο κει ο Hemingway λερώνει τα χειρόγραφά του μ΄ έναν μυρωδάτο βαρύ ελληνικό.
Εδώ ο μέσος όρος ηλικίας είναι 45 ετών, οπότε δεν θα έλεγες ακριβώς ότι το Βοξ δίνει τόπο στα νιάτα. Επίσης, εδώ, μόνο ένας στους πέντε είναι με παρέα. Τρεις στους πέντε φορούν γυαλιά μυωπίας, τέσσερις στους πέντε διαβάζουν. Τρεις στους πέντε πίνουν κάθε μέρα τον καφέ τους εδώ ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα της ημέρας και δύο στους πέντε γράφουν. Αν μπορείς, σύνδεσε μεταβλητές και βρες συνάφειες.
Κι από πάνω ακριβώς ο κινηματογράφος Βοξ. Από εκείνα τα θερινά σινεμά με τη μαμά στο ταμείο, το παιδί στην καντίνα και τον μπαμπά στη μηχανή προβολής. Εδώ κάθε καλοκαίρι μπορείς ακόμα να απολαύσεις τις ταινίες του Κέντζι Μιζογκούτσι στη μεγάλη οθόνη και να κάτσεις σ΄ εκείνες τις αναπαυτικές καρέκλες με τα λαστιχένια καλώδια -μοναδική στον κόσμο πατέντα- που θες τόσο καιρό να καμουφλάρεις ικανοποιητικά και να ταιριάξεις στη βεράντα σου. Εδώ ψηλά καμιά φορά ξεχνάς την οθόνη και χαζεύεις ουρανό.
Κι ακριβώς από κάτω, πίσω στο καφέ πάλι, αν ξεχάσεις κάτι, θα τρέξει η κοπέλα που θα μαζέψει το τραπέζι σου και θα σε προλάβει, θα σε φωνάξει με το μικρό σου όνομα και θα στο παραδώσει, όπου κι αν έχεις φτάσει με χαμόγελο. «Κύριε Αργύρη, τα γυαλιά σας»… Την ακούω να φωνάζει έχοντας φτάσει ήδη στη μέση της πλατείας.
Φοράω το μπουφάν μου, πατάω το play και βγαίνω έξω στην αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού. Λίγο το spiracle που ακούω, λίγο το λουκουμάκι δίπλα στον αχνιστό ελληνικό μου, λίγο το «Κύριε Αργύρη», λίγο οι αμυγδαλιές που φέτος άνθισαν πρόωρα κι αρχίζω να αναρωτιέμαι αν τελικά φταίνε οι πλανήτες που κάτι τέτοια πρωινά συγκινούμαι…
Popularity: unranked [?]